Posts tonen met het label Guido Gezelle. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Guido Gezelle. Alle posts tonen

dinsdag 24 september 2013

Longfellow – The Song of Hiawatha (vertaling Guido Gezelle) (1886)





“Morgen zal ons worstelen uit zijn
Zal uw vasten uit zijn, morgen
Wordt gij winnaar, wordt gij meester;

Maakt me een legerstede en legt mij
Waar de regenvlage aan mij kan
Waar de zonnestale aan mij kan
Stroopt mijn kleederen, groen en geluw
Uit, en doet die pluimenband af mij
Legt mij neere in de eerde en strooit ze
Zachtjes, lijs en lichtjes op mij”



zondag 12 mei 2013

Guido Gezelle - Meidag




De kerzelaar zijn trouwgewaad
heeft aangedaan:
vandage moet hij, meidag is ‘t,
ter bruiloft gaan.

Elk taksken is een priem nu, die,
bewonden, wit,
tot tenden, in een witte schee
van blommen zit.

Beruwrijmd, was hij schoon, wanneer
de winter woei:
veel duizendmaal is schoonder nu
zijn blomgebloei.

Te winter was zijn schoonheid als
een beeltenis
des levens; koud en ijdel, zo
de schaduwe is.

Geen schaduwbeeld en is hij nu,
geen schijn, maar al
dat schoon is, al dat levende, en
dat liefgetal.

‘t Is bruiloft, en ‘t is zonneweer:
de zomermeid
de bruidegom verwacht, die haar
was toegezeid.





woensdag 3 oktober 2012

Guido Gezelle - Moederken





't En is van u
hiernederwaard,
geschilderd of
geschreven,
mij, moederken,
geen beeltenis,
geen beeld van u
gebleven.

Geen tekening,
geen lichtdrukmaal,
geen beitelwerk
van stene,
't en zij dat beeld
in mij, dat gij
gelaten hebt,
allene.

o Moge ik, u
onweerdig, nooit
die beeltenis
bederven,
maar eerzaam laat
ze leven in
mij, eerzaam in
mij sterven.