Louis Paul Boon - Stilte, hier werkt een dichter

Stilte, hier werkt een dichter
wie is hooggeacht wie is hooggeleerd
de winnaar van een nobelprijs zou je zo zeggen
maar een arbeider zoals jij en ik, moegetobd
opgenomen in een ziekenhuis
aan zijn sterven overgelaten
en denkend plots aan leven en dood
het antwoord weet
de laatste woorden niet meer uitspreken kan
is hij niet de nobelprijs?

wordt ooit de ware dichter door overheden
met haat in hun hart
met misprijzen om zijn werk
op waarde gebrandschat
geprijsd en onder lof vermoord?
in de volksbuurten leest men hem
hij tokkelt op de snaar van hun hart
zijn eigen smart om het onrecht
en een volksvrouw denkt:
jij mijn geliefde dichter

dooft men het oor van de dichter
brengt men het geweten tot zwijgen
legt men zijn tong lam
door een prijs van misprijzende lof
vergeet hij allen de eenvoudigen
zij die hem voortbrachten
in een krot van armoe en opstand

op het hek van de dichter blijft het bord
waarschuwend voor de eerzuchtige groten:
opgepast, gevaarlijke hond

Louis Paul Boon - Kleine Eva uit de Kromme Bijlstraat

klein meisje zo goed als naakt de beentjes opgetrokken enigszins – ach wat is dit enigszins weer enigszins misplaatst – de handen gevouwen alsof zij haar god haar moordenaar wou smeken, maar slechts gezichtbedrog want in werkelijkheid zijn zij gebonden door dun koord

een touw
dat de handen blauw
deed zwellen

zwarte kous gezakt onder de knie
het broekje gestroopt over de dijen
zoals men stroopt kleine wilde konijnen
over het gelaat wat bloed gestroomd
en voor de rest wat kwetsuren
en schrammen ergens aan de armen.

Het arme kindje lag met gebonden handjes, die samengesnoerd waren met een dunne koord, welke dan verder bevestigd was aan den schoen van den rechtervoet, zoodat de kleine in gebogen houding op een zijde lag. Rond de beentjes was verder een dikke koord gebonden, die met een bijzonderen knoop samengetrokken was. Rond den hals was een stuk linnen gesnoerd, waarmede het arme kind was gewurgd.

De moordenaar had de bovenkleedjes van het arme slachtoffer over het hoofdje getrokken en ook de onderkleedjes hingen los. 

De kleine droeg een wonde aan de rechterwang en aan den mond, en ook aan de linkerwang werden bloedige vlekken waargenomen, vermoedelijk voortkomende van het neerdrukken van het hoofdje in het struikgewas. De beide handjes waren blauw en opgezwollen.

Uit deze vaststellingen bleek dadelijk, dat het arme slachtoffertje zich met de kracht der wanhoop moet verweerd hebben tegen een schurk. die haar denkelijk op schandelijke wijze heeft bezoedeld.

Louis Paul Boon - Het Geuzenboek

Op de Grote Markt stond het schavot gereed en als ze dit was opgestompt en aan de paal vastgebonden legde de beul aan haar voeten wat gras en wat aarde neer: de betekenis van het graf.

En in de aanpalende straten dwaalde de verlopen en meestal stomdronken bedelaar Hendrik Marschal rond, die luide beweerde dat men hem in Ieper had willen ophangen, en hij toonde ook de rode streep ervan in de hals. Maar toen hij reeds in de lucht hing, zoals hij zegde, sprak hij nog even een innig gebed tot de Moeder Gods, de Lievevrouw van Halle, en de koorde brak en men schonk hem genade. Niemand wist dat deze zuiplap een valse Hendrik Marschal was, uit de goot opgeraapt om hem een mirakuleuze redding van de dood te laten rondventen. En hij toonde een perkament, hem bezorgd dor de deken van Onzelievevrouw van Halle. En vele dwazen, die vreesden dat ze die dag of de volgende aan de strop zouden sterven, liepen in groot aantal met hun laatste duiten naar Halle en legden die neer in de schaal der kerk, en de deken raapte ze op. Zo werd Onzelievevrouw van Halle zeer lang de Lievevrouw van de Gehangenen genoemd. Maar het vrouwtje Barbara, dat de oude en trouwe echtgenote van de ketellapper Jason Darue was, stierf een gewelddadige dood, gehoond en bespot, omdat in háár laatste uur geen hulp meer kwam van heiligen uit de hemel.

En diezelfde dag, in Brussel, was de laatste hand gelegd aan een paleis in zuivere renaissancestijl, dat een binnenkoer kreeg met dorische, ionische en corintische pilaren, en dat tot woonst zou dienen voor bisschop Granvelle. .